قبلا هی با خودم می گفتم "فلانی تو که میتونی پرواز کنی فقط یه تصمیم کم داری" ولی حالا که مدت هاست تصمیمم رو گرفتم از اینجا که هستم پرواز کنم و رها بشم ..... همه جا دیوار! همه جا حصار!
نمی دونم که چقدر می تونم طاقت بیارم و خودم رو نبازم؟

خیلی دلم می خواد احوال این روزهای فضای مطبوعات رو بنویسم و اصلا سراغ خاطره های گذشته نروم ولی خواه یا ناخواه منو می کشانند به گذشته، گذشته ای که بخشی از آن سهم من نبود ، نمی دونم دیدین تو همین فضا بعضی آدم ها دور و ورتون هستن که مهارت خاصی دارند از هر طریقی شده حسابی بهمت بریزن به خصوص وقتی که به جمع پر از رنگ و ریا شون نزدیک نشی ، اول بی خیالشون میشی و میگی این آدمها موندنی نیستن "می آیند و می روند" اما بعد از مدتی تازه می فهمی که کاش ازهمون روز اول جدی می گرفتیشون!

پرده اول
شروع قضیه تکان دهنده اینجاست که طرفی که از راه رسیده و خودش رو دبیرسرویس معرفی می کنه حتی اندازه یه سیتوپلانکتون هم از مطبوعات و مقوله خبر سر در نمی یاره اما حالا اومده نشسته روبروی تو و با یه پیش درآمد سخنرانی داغش رو شروع می کنه که من در مطبوعات این چنان بودم و آن چنان بودم ... و شماها رو آن چنان حمایت می کنم و ...
بعد آمار همه کاراها رو ازت می گیره و بعد دستش تو جیبش میگنه و یه سری سوژه به تصور خودش سحرآمیز لیست کرده تحویلت می ده که آدمو یاد کاخ آرزو ها و بهشت برین میندازه ! و یهو این حس بهت میده که ای بابا ما تا الان چقدر پست بودیم که می خواستیم کلی روحیه مردم و جامعه رو تخریب کنیم و مشکلات مردم خیلی سطحی تر از این حرفهاست!وخلاصه کلی احساس گناه..

پرده دوم
بعد از یه مدت کوتاهی زمزمه هایی تو گوشت می کنه که میمونی داره برات مرام میذاره یا دلش برای صداقت کاری تو سوخته و یا نه قصد و غرض دیگه ای داره ...و پشت اون هی نگاه و زمزمه همکاران که خوش بحالت که فلانی انقدر حواتو داره..
حالا که دارم به خودم و به هر چیزی که ازخاطره اون روزها توی من جمع شده نگاه می کنم فکر می کنم نکنه چهره ظاهری من مثل خشت خام می مونه ویا ... که خیالات پوچی تو تفکر اینجور آدم ها بوجود میاره که به خودشون اجازه می دن هر چرت و پرتی که می خوان تحویلت بدن؟
من یه" نه" بزرگ به اون گفتم و تاوان گناه نکرده و راه نرفته رو هم پس دادم، یعنی از دست رفتن موقعیت شغلی که خیلی براش زحمت کشیده بودم ، از دست رفتن آرامشم ، بهم ریختن افکار ذهنیم و ... تازه وقت خواستم صدای اعتراضمو بلند تر کنم گفتن برای خودت بد چون خانمی این کارو نکن، اشاعه فحشا میشه میتونین تصورشو بکنین!!!!! هنوز گوشم ازشنیدن این جمله زنگ می خوره. 

پرده سوم 
بگذریم من همچنان زمزمه می کنم وسکوت که دوباره سرو کله طرف پیدا می شه و به گوشت میرسونه که دهنت و ببند و چیزی نگو...اونوقته که با خودم می گم کاشکی همون روزها جلوش می ایستادم واشک و سکوت رو کنار می ذاشتم واز در شجاعت از حقوقم دفاع می کردم ،به دور از ترس وابستگی اون به خیلی جاها.. این ها را مینویسم اینبار بدون اشک هرچند گاهی با بغض!گفتم شاید تنها راه خلاصی از این نا آرامی وآشفتگی درونی اینه که بنویسمهشون، آخه هر از گاهی که خاطرش تو ذهنم میاد یه نوع احساس تنفر و گیجی به سراغم میاد.. احساس خوبی نیست وقتی پشت پنجره خاطراتت بایستی و چیز هایی از جلوی چشمات رد بشه که حقیقت نبوده.. و من هیمچنان با خودم می گم آهسته حرف بزن نکنه منطق تو با دنیا فرق میکنه!